Collection

VAN HOEYDONCK PAUL

Paul Van Hoeydonck (born 1925) was a Belgian printmaker and painter, he studied both archeology and art history in Antwerp, Belgium. His first one man exhibition took place in that city in 1952. During the following years van Hoeydonck both lived and worked in Belgium and in the United States. His art is now included in the collections of leading museums in Europe and America.

He also created “Fallen Astronaut”, an aluminium statue about 8.5 cm long that is the only piece of art on the Moon.Vanuit een gestileerde visie van de werkelijkheid zet Paul Van Hoeydonck in 1955 de stap naar de zuivere abstractie. In 1956 wordt hij lid van de groep Formes opgericht door Jo Delahaut en enkele critici die de abstracte kunst voorstaan. In een programmatische tekst verwoordde de groep hun grote ambitie: ‘(…) l’élaboration d’un art plastique fondée sur la conscience, sur un exercice qui doit rien au hasard, sur un travail où les suggestions techniques et matérielles sont réduites à leur rôle exact.’ Van Hoeydonck werkt duidelijk in dat perspectief maar lijkt minder geremd door een academische vorming, minder voorzichtig dan andere geometrisch-abstracte schilders. Hij kiest soms voor ongebruikelijke formaten, vaak voor opzettelijk onrustige composities met onregelmatige vierhoeken in kleuren die nog meer dynamiek oproepen. Composition 888 (1957) toont goed hoe hij de richting uitgaat van kinetische kunst. Bedoeling is met een bijna mechanische beeldtaal in te spelen op de dubbelzinnigheid en instabiliteit van de waarneming, om uiteindelijk de illusie van beweging te scheppen. Natuurlijk is het allemaal handwerk maar je denkt toch onwillekeurig aan de beroemde foto van George Grosz en John Heartfield die in 1920 tijdens de Erste Internationale Dada Messe in Berlijn een bord ophouden met een duidelijke boodschap: ‘De kunst is dood. Leve de machinekunst van Tatlin.’

Van Hoeydonck gaat nog verder dan met louter kleurvlakken beweging te suggereren, hij maakt monochrome wit-op-wit schilderijen die onder kunstlicht kosmische diepte oproepen, die het omslag van een handboek astrofysica zouden kunnen illustreren. Een gelijkaardig effect poogt hij met wit-op-wit reliëfs te bereiken, tot hij de mogelijkheden van geslepen plexiglas ontdekt. Zoals de grote pionier Georges Vantongerloo die hij opzoekt in Parijs streeft Van Hoeydonck met het gebruik van plexiglas ernaar het stoffelijke te verminderen. Lichtbrekingen moeten de ongrijpbare ruimte getrouwer, ‘absoluter’ evoceren dan welke kleur of niet-kleur op welke drager ook. Waarbij bladgoud misschien verwijst naar het geheim dat alleen de moderne alchemist kan ontsluieren. – Van Hoeydoncks werken getuigen van het grenzeloze optimisme dat gepaard ging met de economische en technologische groei na 1945, met de ruimtevaart als symbool par excellence. Geen wonder dat hij in de jaren 1960 evolueert naar een letterlijke ‘space art’.