Collection

MEES GUY

Guy Mees (Mechelen 1935 – Antwerpen 2003)

Studeerde aan de Academie voor Schone Kunsten van Antwerpen. Als jonge kunstenaar kwam hij in contact met de nieuwste ideeën van de naoorlogse avant-garde kunst en hun geloof in de internationale taal van de abstractie. Het was de tijd van de internationale Zero-beweging (een groep kunstenaars die van ‘zero’ of de nulgraad van de kunst vertrekken) en van sterke persoonlijkheden zoals de Italiaanse kunstenaars Lucio Fontana en Piero Manzoni. Zij zochten met hun monochrome kleurenreliëfs een uitweg uit het traditionele onderscheid tussen schilder- en beeldhouwkunst.
Uit deze periode, vooraan de jaren 1960, dateren de eerste reeks Verloren Ruimtes van Guy Mees. Hij overspant geometrische volumes met witte kant en hangt ze op aan de muur of plaats ze vrij in de ruimte, zoals in de tentoonstelling (VERLOREN RUIMTE, 1965-1966). Het zachte neonlicht dat vanbinnen uit schijnt doet de kanten structuur vibreren: de contouren lossen op in de ruimte en zorgen voor een optisch-kinetisch effect, iets wat in de kinetische kunst ‘la vibration sur place – le mouvement stable’ werd genoemd.

Het werk van Guy Mees heeft raakpunten met internationale stromingen zoals het minimalisme, maar stapt er tegelijk ook van af door het tactiele en sensuele karakter. Mees’oeuvre staat vrijwel volledig in het teken van wat kunstenaar en tijdgenoot Yves Klein (bekend van zijn blauwe monochrome werken) als zijn ultieme streefdoel beschouwde: pure sensualiteit.
Guy Mees introduceert zijn tweede reeks ‘Verloren Ruimtes’ midden jaren 1980: uitgeknipte papierstroken die hij rechtstreeks op de muur prikt. Hij hangt ze verspreid op in de tentoonstellingsruimte: hier en daar, boven en onder, links en rechts, naast of over elkaar in verschillende lagen – alsof hij snippers in het rond strooit. Met de stukken gekleurd papier vormt hij als het ware choreografieën.

In de laatste jaren van Mees’ leven worden de knipsels minder abstract, meer figuratief. Guy Mees gebruikte zowel matte als glanzende en metaalachtige papieren, soms ook textiel zoals linnen, zijde of schildersdoek. In het werk van Guy Mees zit een speelse, zelfs verleidelijke kant.